1928 yılında Londra’daki St. Mary’s Hastanesi’nde çalışan Alexander Fleming, tarihin en büyük tıbbi keşiflerinden birine tamamen tesadüfen ulaştı. Tatilden döndüğünde laboratuvar masasının üzerinde açık kalmış bir Petri kabı fark etti. Kabın içindeki bakterilerin arasında, bir köşede yeşil bir küf oluşmuştu ancak bu küfün çevresinde hiçbir bakteri yaşamıyordu.
Fleming, dikkatli gözlemi sayesinde küfün bakterileri öldüren bir madde salgıladığını fark etti. Bu maddeye “penisilin” adını verdi. Bu basit ama çığır açıcı gözlem, modern tıbbın seyrini kökten değiştirecekti.
Fleming’in keşfi başlarda büyük bir ilgi görmedi. İlacın saf hâle getirilmesi ve yaygın olarak üretilebilmesi yıllar aldı.
1930’ların sonunda Howard Florey ve Ernst Boris Chain, Fleming’in çalışmasını yeniden ele alarak penisilini stabilize etmeyi başardılar. Bu gelişme, İkinci Dünya Savaşı sırasında binlerce askerin ve sivilin hayatını kurtardı.
Savaşın ortasında Amerika’daki araştırmacılar, üretimi artırmak için yeni yöntemler geliştirdi. Hatta Peoria’daki bir pazarda bulunan çürümüş bir kavunun üzerindeki küf, Fleming’in kullandığı küften altı kat daha fazla penisilin üretti. Bu sayede ilaç kitlesel şekilde üretilebilir hâle geldi.
Penisilin, insanlık tarihinde ölümcül hastalıklarla mücadelede bir dönüm noktası oldu.
Basit bir zatürre ya da yara enfeksiyonu bile ölümcülken, antibiyotiklerin keşfiyle milyonlarca insanın yaşam süresi uzadı ve modern tıbbın temelleri atıldı.
Fleming’in hikâyesi bize şunu hatırlatır:
Büyük keşifler bazen dev laboratuvarlarda değil, fark edilebilen küçük bir detayda saklıdır.
Bir Petri kabındaki küçücük bir küf, insanlığın kaderini değiştirebilir.
Editör