14 Şubat yaklaşırken Avrupa yine romantizmin başrolünde. Köprüler, dar sokaklar, surlar, balkonlar… Aşk için dekor hazır. Geriye bir tek küçük detay kalıyor: Schengen vizesi.
Malum, son dönemde hem ekonomik tablo hem de Türklere vize verilme oranları, aşkı biraz daha “yerli ve milli” yaşamamıza neden oluyor. Yine de hayal kurmak serbest. Belki bir gün pasaportumuz da romantik olur.
İşte Avrupa’da Sevgililer Günü için “mükemmel” 10 rota — vize randevusu bulabilenler için.
1. Paris – Montmartre ve “Aşk Duvarı”
Paris zaten klişe düzeyde romantik. Montmartre’daki “Seni Seviyorum Duvarı”nda bu cümle 300’den fazla dilde yazıyor.
Türkçe de var. Gitmeye gerek kalmadan duygulanabiliriz. Euro kuruna bakınca zaten en romantik kelime “kalbim” değil, “kur sabitlendi” oluyor.
2. Ahlar Köprüsü – Venedik
Efsaneye göre gün batımında köprünün altında öpüşen çiftlerin aşkı sonsuz olur.
Bizde ise vize sonucu açıklanana kadar geçen süre zaten sonsuzluk hissi veriyor. Gondol romantizmi bir yana, randevu sistemi daha dramatik.
3. Seville – Öpücük Sokağı
Santa Cruz mahallesindeki dar sokakta iki balkon neredeyse birbirine değiyor. Efsaneye göre âşıklar karşılıklı öpüşürmüş.
Bizde balkonlar da uzak, Schengen de. Yine de metafor güzel: Mesafe var ama umut sürüyor.
4. Karl Köprüsü – Prag
Gün doğumunda ya da batımında köprüden geçmek, ilişkiye sadakat ve şans getirirmiş.
Prag’da öpücük şans getiriyor olabilir; Türkiye’de ise en büyük şans, “çok girişli” vize.
5. Hohenzollern Köprüsü – Köln
Binlerce asma kilit, sonsuz aşkı simgeliyor.
Bizim kilit metaforu biraz farklı: Konsolosluk kapısı. Anahtar ise genelde “eksik evrak”ta kayboluyor.
6. Tivoli Bahçeleri – Kopenhag
- yüzyıldan beri açık olan park, masalsı ışıklarıyla romantizmi dört mevsim yaşatıyor.
Bizim masalımız ise genelde şöyle başlıyor: “Bir varmış bir yokmuş, bir randevu tarihi varmış…”
7. Dubrovnik – Şehir Surları
Adriyatik bir yanda, Orta Çağ taşları diğer yanda. Gün batımında surlarda yürümek tam bir film sahnesi.
Bütçe hesabı yaparken biz de Orta Çağ’a dönmüş gibi hissediyoruz; tek fark, ejderha yerine kredi kartı ekstresi var.
8. Zincir Köprü – Budapeşte
Buda ve Peşte’yi birbirine bağlayan köprü, iki dünyayı birleştiren aşkın sembolü.
Bizim dünyamızda ise en büyük birleşme hayali: Pasaport + vize etiketi.
9. Ljubljana – Aziz Gregorius geleneği
Slovenya’da aşkın kendi günü var. Mart ayında baharla birlikte kutlanıyor.
Bizde ise bahar; “red” maili gelmezse başlıyor.
10. Juliet’in Evi – Verona
Shakespeare’in ölümsüz aşk hikâyesinin simgesi. Juliet’in balkonuna bakıp dilek tutmak gelenek.
Bizim dilek listemiz biraz daha dünyevi: “En az 6 aylık, mümkünse çok girişli.”
Aşk avrupa’da, gerçeklik kapıda
Avrupa şehirleri yüzyıllardır romantizmi bir dekor gibi sunuyor. Köprüler, balkonlar, dar sokaklar… Aşk adeta mimarinin bir parçası.
Bizim hikâyemiz ise biraz daha güncel, biraz daha ekonomik ve biraz daha bürokratik.
Son yıllarda Schengen vizesi almak, romantik bir şehirde gün batımı yakalamaktan daha zor hâle geldi. Randevu bulmak haftalar sürüyor, ret oranları artıyor, evrak listeleri kabarıyor. Gençler seyahat planlarını ertelemeyi öğreniyor. Çiftler “Bu yaz Avrupa mı?” sorusunu artık “Bu yaz mümkün mü?” diye soruyor.
Euro kuruna bakıp hesap yapan bir kuşak yetişti.
Romantizm artık yalnızca kalp atışı değil, bütçe planı da gerektiriyor.
Oysa Avrupa şehirleri hâlâ aynı.
Paris’te duvarlarda “Seni seviyorum” yazıyor.
Venedik’te köprülerin altında öpücükler sonsuzluk vadediyor.
Verona’da Juliet’in balkonuna notlar bırakılıyor.
Değişen şehirler değil.
Değişen, o şehirlere ulaşabilmenin ağırlığı.
Belki bu 14 Şubat’ta Montmartre yerine Moda sahilindeyiz.
Belki Verona yerine Kapadokya’da.
Belki de en romantik şey, döviz kuruna bakmadan bir akşam yemeği yiyebilmek.
Ama şu da bir gerçek:
Aşk sınır tanımıyor denir.
Türkiye’de aşk, sınırdan geçemese bile var olmayı başarıyor.
Belki biraz daha mücadeleli, biraz daha hesaplı, biraz daha temkinli…
Ama hâlâ var.
Ve belki de bu yüzden, bizim romantizmimiz dekor değil;
Dayanıklılık.