23 Nisan için sıradan bir kutlama metni yazmak bu günün ruhuna biraz haksızlık olur çünkü bu tarih, sadece bir bayram değil; bir ülkenin yeniden doğarken çocuklara emanet edildiği nadir anlardan biri.
23 Nisan 1920’de Ankara’da mütevazı bir binanın kapıları açıldı. O gün açılan sadece Türkiye Büyük Millet Meclisi değildi; aynı zamanda egemenliğin yönü değişti. Saraydan halka, geçmişten geleceğe doğru kırılan bir çizgi çizildi.
O çizginin en dikkat çekici tarafı şuydu: Henüz savaş bitmemişti. Ülke işgal altındaydı. Belirsizlik, yoksulluk ve yorgunluk her yerdeydi.
Böyle bir anda, Mustafa Kemal Atatürk bir tercih yaptı.
Geleceği çocuklara emanet etti.
Bu, sadece duygusal bir jest değildi. Bu, aynı zamanda politik bir vizyondu.
Bir bayramdan fazlası: Egemenliğin yaşı yoktur
23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, dünyada çocuklara adanmış ilk ve tek bayram olarak anlatılır ama asıl mesele bu cümlenin arkasında saklı.
Çocuklara bayram vermek, onları sevindirmek değildir sadece. Onlara sorumluluk vermektir.
Atatürk’ün zihnindeki çocuk figürü; korunması gereken değil, geleceği kuracak olan bireydi. O yüzden 23 Nisan’da çocuklar sadece gülüp, oynayıp, şarkı söylemez. Sembolik olarak koltuklara oturur, karar verir, konuşur.
Bu bayramın özü şudur:
Egemenlik, bir gün devredilecek bir güç değil; baştan itibaren paylaşılan bir değerdir.
Bugün 23 Nisan’ı kutlarken, aslında bir sorunun etrafında dolaşıyoruz:
Bir lider neden en zor zamanda gücünü değil, geleceğini paylaşır?
Cevap, belki de Atatürk’ün en sessiz ama en güçlü cümlesinde saklı:
Bir milletin gerçek gücü, bugününden değil, yarınını kime emanet ettiğinden anlaşılır.
23 Nisan, nostaljik fotoğraflarla hatırlanacak bir gün değil sadece.
Bugünü, geçmişin cesaretiyle ölçme günü.
O kapı 1920’de açıldı ve hâlâ kapanmadı.
Editör