Konuşmaya kitabın ortasından başlamak gerekiyor. Türk sineması uzun süredir birbirinin aynısı filmleri üretmek dışında pek bir şey yapmıyordu. Pelin Esmer’in “İşe Yarar Bir Şey” ve şimdi “O da Bir Şey mi?” ile Melisa Önel’in “Aniden” filmleri bu zinciri kıran işlerin başından geliyor.
İnsanın artık içini bayan, hiçbir anlam içermese de “büyük büyük” anlamlar içeriyormuş gibi yapan, kentteki ya da taşradaki yalnız erkek bireylerin hayata olan sakat bakışlarını önümüze tanımı yapılamayan bir pakete sararak koyan filmler. Ya da O da Bir Şey mi’nin Nigar’ının ağzından duyduğumuz gibi “bıktık sizin travmalarınızdan”
“O da Bir Şey mi?” son yılların en özgün yerli filmlerinden biri. Meltem Gürle’nin İrlanda Defteri’nde altını kalın kalın çizdiğim şahane bir cümle vardı; “Burada iki kişi arasındaki mesafe bunaltmayacak kadar ferah ama yalnız hissettirmeyecek kadar da yakın.” Timuçin Esen’in canlandırdığı Levent karakteriyle Merve Asya Özgür’ün Aliye karakterleri film boyunca toplamda 1-2 dakika karşılıklı oynamalarına rağmen birbirlerini yalnız hissettirmeyecek kadar yakınlar. Oyunculara değinmişken Esen’in aktörlüğünden bahsetmemek haksızlık gibi geliyor bana. İçindeki hüznü yüzeye o kadar yakın hissederek oynamış ki, suratına her baktığınızda neredeyse ham sinir uçlarını görebiliyorsunuz. “Aniden” filminde Defne Kayalar da öyleydi. Merve Asya Özgür ise karakterinin kişisel geleceğindeki hayal kırıklıkları ve başarısızlıklarını çoktan bakışları ve gülümseyişleriyle kabullenmiş. Birbirlerinin dokundukları hayatlarında bıraktıkları boşlukları bizim çoktan kabullenmemiz gibi.
Pelin Esmer, Türk sinemasının varlığı en anlamlı yönetmenlerinden biri; Hayatları tepetaklak olan insanları, bizi o hayatlara dahil ederek izletip; işlerini yoluna koymalarına fırsat vermeden dışarı çıkarmayı çok iyi biliyor. Artık geç oldu diyen ev sahibi gibi.
Bazı hikayelerde kendimizi görmemize gerek yok. Sadece izlememiz yeterli oluyor. “O da Bir Şey mi?” İşte o filmlerden.
Editör