Son yıllarda sosyal medyada hızla yayılan “erkeklik” içerikleri, artık yalnızca bir yaşam tarzı önerisi değil; bir kimlik, bir hedef, hatta bir baskı biçimi haline gelmiş durumda. “Daha maskülen ol”, “daha güçlü görün”, “daha çekici ol” gibi mesajlar, özellikle genç erkekler için görünmez bir standarda dönüşüyor.
Bu içerikleri üretenler kendilerine çoğu zaman “maskülenlik influencer’ı” diyor. Kimileri “healthmaxxer” olarak beslenme ve spor önerileri sunarken, kimileri “looksmaxxer” olarak fiziksel görünümü maksimum seviyeye çıkarmayı hedefliyor. Bu dünyanın kendi dili bile var: “mogging” (başkasından daha iyi görünmek), “ascending” (daha iyi bir versiyona dönüşmek) gibi ifadelerle şekillenen bir rekabet kültürü.
Bu rekabet, giderek daha karanlık bir noktaya evriliyor.
Bazı içeriklerde çene hattını belirginleştirmek için yüz kemiklerine zarar vermek, aşırı diyetler uygulamak ya da sağlıksız yöntemlerle kas kütlesi artırmak gibi uç öneriler yer alıyor. “Daha iyi görünmek” hedefi, bir noktadan sonra bedenle savaşmaya dönüşüyor.
Bu noktada sahneye başka bir grup çıkıyor: karşı sesler.
Spor hekimleri, beslenme uzmanları ve eğitimli içerik üreticileri, bu aşırı eğilimleri açıkça eleştirmeye başladı. Örneğin spor hekimi Michael Mrozinski, bu akımın başlangıçta masum olduğunu ama zamanla “kontrolden çıkan bir canavara” dönüştüğünü söylüyor. Ona göre mesele artık spor rutini ya da cilt bakımı değil; doğrudan bedene zarar veren uygulamaların normalleşmesi.
Benzer şekilde beslenme uzmanı James Brash, sosyal medyada yayılan birçok bilginin bilimsel temelden yoksun olduğunu vurguluyor. “Sorun sağlıklı olmak istemek değil,” diyor, “sorun, bunu korku ve eksiklik hissi üzerinden pazarlamak.” Ona göre influencer’lar çoğu zaman bilgi değil, kaygı satıyor.
Bu içeriklerin bir diğer problemi ise erkekliği tek bir kalıba sıkıştırması. “Gerçek erkek böyle olur” söylemi; hem dışlayıcı hem de daraltıcı bir çerçeve çiziyor. Bu da yalnızca fiziksel değil, psikolojik bir baskı yaratıyor.
Öte yandan bu akımı savunanlar da var. Kendini “healthmaxxer” olarak tanımlayan Steven Abelman gibi isimler, disiplinli yaşam tarzlarının erkekleri güçlendirdiğini savunuyor. Onlara göre modern yaşam, erkekleri zayıflatıyor; çözüm ise daha “ilkel” ve katı rutinlere dönmek.
Tartışmanın asıl kırıldığı yer burası: güçlenmek ile dayatılan bir ideale dönüşmek arasındaki çizgi.
Bu yüzden farklı bir yaklaşım geliştirmeye çalışanlar da var. Ben Hurst gibi isimler, erkekliğin tek bir formu olmadığını hatırlatıyor. Daha kapsayıcı, daha insani bir çerçeve öneriyorlar: güçlü ama aynı zamanda şefkatli, özgüvenli ama nazik, disiplinli ama esnek.
Burada mesele sadece nasıl göründüğün değil; nasıl yaşadığın.
Bugünün erkeklik tartışması aslında çok daha derin bir sorunun yüzeye çıkmış hali: Kendini geliştirmek nerede biter, kendini tüketmek nerede başlar?
Belki de asıl soru şu:
Gerçekten kendin için mi değişiyorsun, yoksa başkalarının gözünde “yeterli” olmak için mi?
Bu tartışma sadece erkeklerle ilgili değil. Bu, hepimizin içinde bulunduğu daha büyük bir çağın hikayesi. Sürekli daha iyi, daha güzel, daha güçlü olma baskısının… ve bunun bedelinin.