Jeffrey Epstein’ın kurduğu istismar ağına dair ortaya çıkan yeni belgeler, hikâyenin merkezine bu kez Londra’yı yerleştiriyor. Kayıtlar, şehrin en varlıklı bölgelerinden Kensington ve Chelsea’de kiralanmış en az dört dairenin, istismara uğrayan kadınların barındırılması için kullanıldığını gösteriyor. Bu dairelerde kalan kadınlardan en az altısı, yıllar sonra yaşadıklarını anlatan isimler arasında yer aldı.
Belgeler yalnızca adresleri değil, işleyişi de ortaya koyuyor. Makbuzlar, banka hareketleri ve e-postalar; sistemin rastlantısal değil, düzenli ve sürdürülebilir bir yapı kurduğunu gösteriyor. Kadınların önemli bir kısmının Rusya ve Doğu Avrupa’dan getirildiği, bazılarına başka kadınları da bu yapıya dahil etmeleri yönünde baskı uygulandığı anlaşılıyor. Bu tablo, bireysel suçların ötesine geçen, sınırları aşan organize bir düzeni işaret ediyor.
Bu düzenin en çarpıcı taraflarından biri ise hareket kabiliyeti. Epstein’ın kadınları İngiltere ile Fransa arasında taşımak için sık sık Eurostar hattını kullandığı görülüyor. 2011 ile 2019 yılları arasında en az 53 tren bileti satın alındığı, bu seyahatlerin önemli bir bölümünün kendisine yönelik iddialar kamuoyuna yansıdıktan sonra bile devam ettiği tespit edildi. Ölümünden yalnızca haftalar önce bile kadınların Londra’ya getirildiği kayıt altına alınmış durumda. Bu süreklilik, uyarılara rağmen sistemin kesintisiz işlediğini ortaya koyuyor.
Yazışmalar, Epstein’ın bu yapıdaki rolünün pasif bir finansörden çok daha fazlası olduğunu gösteriyor. Kadınların yaşadığı evlerin düzeninden harcamalarına kadar birçok detaya müdahil olduğu, kira ödemelerini “hediye” ya da “borç” gibi ifadelerle kontrol aracı olarak kullandığı görülüyor. Bazı kadınlara aylık harcama kartları verildiği, eğitim masraflarının karşılandığı, ancak bunun karşılığında belirli beklentiler oluşturulduğu açıkça belgelerde yer alıyor. Bu ilişki biçimi, yardım görüntüsü altında kurulan bir bağımlılık mekanizmasını işaret ediyor.
Ortaya çıkan tablo yalnızca bu ağın büyüklüğünü değil, aynı zamanda ne kadar uzun süre görünmez kalabildiğini de düşündürüyor. İnsan ticareti iddialarına rağmen kapsamlı bir soruşturmanın başlatılmamış olması, bugün en çok tartışılan başlıklardan biri. Hukuki açıdan bakıldığında, bu tür iddialarda devletlerin aktif biçimde harekete geçme yükümlülüğü bulunuyor. Buna rağmen sürecin yıllarca ilerlememesi, yalnızca bir ihmal değil, daha derin bir yapısal sorunu gündeme getiriyor.
Dosyalarda yer alan isimler ve bağlantılar, bu sistemin tek bir kişiden ibaret olmadığını da gösteriyor. Lojistik destek sağlayan, ulaşım ve iletişim ağında rol alan farklı kişiler tespit edilmiş durumda. Ancak bu kişilerin büyük bölümü ya sessiz kalıyor ya da erişilemez durumda. Bu da soruşturmanın kapsamının hâlâ tamamlanmadığını düşündürüyor.
Bugün geriye kalan yalnızca geçmişe ait karanlık bir tablo değil. Asıl soru hâlâ aynı: Bu kadar geniş, uluslararası ve organize bir yapı, yıllar boyunca nasıl sürdürülebildi ve daha önemlisi, gerçekten tamamen sona erdi mi?