İngiltere’de göç karşıtı protestolar, son aylarda dikkat çekici bir dönüşüm yaşıyor. Bu dönüşümün merkezinde ise kendilerine “Pink Ladies” (Pembe Hanımlar) adını veren, çoğunluğu orta yaşlı kadınlardan oluşan yeni bir taban hareketi yer alıyor.
Hareketin doğuşu, Londra’nın kuzeydoğusundaki Epping kasabasında yaşanan bir olayın ardından oldu. Sığınmacıların kaldığı Bell Hotel’de konaklayan Etiyopyalı bir erkeğin bir kadın ve 14 yaşındaki bir kız çocuğuna cinsel saldırı suçlamasıyla gözaltına alınması, bölgede büyük öfke yarattı. Sosyal medyada örgütlenen protestolar kısa sürede şiddete dönüştü; polisle çatışmalar yaşandı, bazı göstericiler daha sonra “şiddetli kamu düzenini bozma” suçlamasıyla yargılandı.
Bu tabloyu “bir halkla ilişkiler felaketi” olarak tanımlayan üç çocuk annesi Orla Minihane, protestoların seyrini değiştirme fikriyle ortaya çıktı. Minihane’ye göre erkeklerin ön planda olduğu, maskeli ve agresif protestolar kamuoyunda “ırkçı şiddet” algısını güçlendiriyordu. Bunun yerine bir çağrı yaptı:
“Bir sonraki protestoda erkekler evde kalsın, kadınlar öne çıksın ve herkes pembe giysin.”
Bu strateji kısa sürede etkisini gösterdi. Pembe kıyafetler, sakin bir görünüm ve “endişeli anneler” söylemi, hareketi ülke gündemine taşıdı.
“Irkçı değiliz, korkuyoruz”
Pembe Hanımlar kendilerini, “ırkçı değil, kaygılı” bir topluluk olarak tanımlıyor. Protestolarda sıkça taşınan pankartlardan biri bu yaklaşımı özetliyor:
“Irkçı değilim, endişeli bir anneyim.”
Hareket, yasadışı göçün özellikle kadınlar ve çocuklar için güvenlik tehdidi oluşturduğunu savunuyor. Minihane’ye göre grubun tipik üyesi; beyaz, orta yaşlı, çocuk sahibi ve 2016’daki Brexit referandumunda göçü durdurma umuduyla “ayrılma” yönünde oy kullanmış bir kadın ancak bugün hem İşçi Partisi’nin hem de Muhafazakârların göçü kontrol altına alamadığını düşünüyor.
Pembe Hanımlar kendilerini parti üstü bir oluşum olarak sunsa da Minihane, üyelerin büyük çoğunluğunun göç karşıtı söylemleriyle bilinen Reform UK partisine oy vermeyi planladığını açıkça dile getiriyor. Minihane’nin kendisi de Reform UK’nin Epping Forest bölgesinde başkan yardımcılığı görevini yürütüyor.
Kadınlar üzerinden değişen sağ popülizm
Uzmanlara göre Pembe Hanımlar, İngiltere’de aşırı sağ söylemin geçirdiği dönüşümün sembolü. Uzun yıllar erkek egemen bir alan olan sert göç karşıtlığı, artık kadınlar üzerinden yeniden çerçeveleniyor. Reform UK’nin son dönemde kadın seçmen desteğini artırması da bu tabloyla örtüşüyor.
Anketlere göre 2024’te Reform UK’ye oy veren erkek-kadın oranı 1,4’e 1 iken, bu fark 2025 sonbaharında 1,2’ye kadar geriledi. Parti yönetimi, “kadın güvenliği” vurgusunun bu artışta etkili olduğunu reddetse de, kadın figürlerin parti etkinliklerinde daha görünür hale gelmesi dikkat çekiyor.
Eleştiriler: “Kadın güvenliği bahanesiyle ırkçı söylem”
Kadına yönelik şiddetle mücadele eden sivil toplum kuruluşları ise temkinli. End Violence Against Womenkoalisyonunun direktörü Andrea Simon’a göre, kadınların güvenliği meselesi uzun süredir aşırı sağ tarafından “ırkçı ve dışlayıcı bir ajandayı meşrulaştırmak” için kullanılıyor.
Eleştirilerin bir diğer odağında ise veri eksikliği yer alıyor. İngiltere hükümeti, sığınmacıların işlediği suçlara dair ayrıntılı istatistik yayımlamıyor. Bu durum, özellikle otellerde kalan sığınmacılarla ilgili “kontrolsüz suç artışı” iddialarının doğrulanmasını zorlaştırıyor.
Resmi veriler, İngiltere ve Galler’de genel suç oranlarının son on yılda düşüş eğiliminde olduğunu gösterse de, protestolara katılan birçok kişi kendisini “ülkenin işgal edildiği” düşüncesiyle tehdit altında hissediyor.
“Biz kurban olmayacağız”
Chelmsford’daki son protestonun merkezinde, Minihane’nin “yasadışı göçün sonucu” olduğunu öne sürdüğü beş kadın için düzenlenen bir anma yer aldı. Ancak bu vakalardan ikisinde şüphelilerin İngiliz vatandaşı olduğu biliniyor. Buna rağmen Minihane, iddialarını savunma gereği duymadığını söylüyor.
Kalabalığa hitaben yaptığı konuşmada kullandığı şu sözler, hareketin tonunu açıkça ortaya koyuyor
“Çok kültürlülük adına artık kurban edilen taraf olmayacağız.”
Pembe Hanımlar, İngiltere’de göç tartışmasının sadece siyasi değil, aynı zamanda toplumsal ve kültürel bir kırılmaya dönüştüğünü gösteren yeni ve dikkat çekici bir örnek olarak öne çıkıyor.
Editör